Moja minuta trwa 49 sekund. Mój wewnętrzny zegar spieszy, bo ja się spieszę.
Prosty mini-test na poczucie czasu.
Mimowolniej czy na łeb na szyję?
Włącz stoper. Zamknij oczy. Otwórz je wtedy, kiedy Twoim zdanie minie minuta. Odliczanie w myślach surowo zabronione.
Pod koniec marca dostałam e-mail od samej siebie sprzed roku (zobacz post: podróżowanie w czasie), który był jak mocne uszczypnięcie wybudzające z letargu. Niewygodny dowód na kilka ciągle powtarzanych zaniechań.
Jedno z nich to moje bezskuteczne zmagania z bałaganem. Przyznaję się do tysiąca przedmiotów, które są jak realnie przytłaczający mnie ciężar, jak napierający ze wszystkich stron chaos. Ksera, notatki, książki, ubrania, pamiątki, torebki, buty, tkaniny, 20 gatunków herbat, 5 rodzajów żeli pod prysznic, farby, kredki, teczki, bibeloty… wszystkiego mam za dużo.
Niekończąca się lista rzeczy, których żal mi wyrzucić. Plon ulegania konsumpcyjnym pokusom i wpajanego we mnie od dziecka lęku przed marnowaniem czegoś, co może jeszcze kiedyś się przydać.
Paradoks polega na tym, że gromadząc czuję się bezpiecznie, ale jednocześnie coraz bardziej męczy mnie zagracona przestrzeń. Nadmiar przedmiotów rozprasza moją uwagę i kradnie czas. Spędzam mnóstwo godzin na sprzątaniu, szukaniu, sortowaniu i przekładaniu przedmiotów z miejsca na miejsce.
worek nr 8
Od miesiąca wreszcie realizuję wielki plan oczyszczania i upraszczania przestrzeni. Uwalniam moje mieszkanie od zagracenia. Po kolei przeglądam pomieszczenia, szafy, pudełka i schowki, zapełniając plastikowe worki (do wyrzucenia, do oddania, do sprzedania, do zastanowienia się). Wyrzuciłam już dziewięć sześćdziesięciolitrowych worków, dwa worki rzeczy rozdałam a jeden czeka na wyprzedanie na allegro.
Z każdym kolejnym workiem łatwiej mi pokonać sentymentalny paraliż i decydować, że czegoś nie potrzebuję. Udało mi się pozbyć nawet starych dzienników, notatek ze studiów (po ilu latach!) i magnetofonowych kaset. To dopiero początek.
Im mniej rzeczy tym lżejsza się czuję – zwolennicy “declutteringu” (od-gracania 
nie kłamią opowiadając o powiązaniu przestrzeni zewnętrznej z naszym wnętrzem. Nowa wspaniała przestrzeń = nowa świeżość samopoczucia.
Kiedy ma się dużo kubków, to zaczynają one podstępnie gromadzić się w zlewie. Czasami tworzą nawet strukturę wielopiętrową. Im więcej pięter, tym większy mam opór przed przystąpieniem do zmywania.
Dlaczego właściwie nie lubię zmywać naczyń? Czy mycie naczyń jest nieprzyjemne?
dwa piętra kubków
Thich Nhat Hanh, “Cud uważności”
Są dwa sposoby zmywania. Pierwszy – to zmywanie naczyń, po to by je umyć i drugi – by je zmywać.
Kiedy zmywamy i myślimy o herbacie, która na nas czeka – to śpieszymy się, żeby sprzątnąć naczynia, tak jak gdyby nam przeszkadzały. Wtedy nie można powiedzieć, że “zmywamy dla zmywania”. Co więcej, nie żyjemy w chwili, w której to wykonujemy. Właściwie jesteśmy zupełnie niezdolni do tego by stojąc przy zlewie urzeczywistniać cud życia. Jeśli nie umiemy zmywać naczyń, to wszystko wskazuje, że również nie będziemy umieli pić herbaty. Podczas picia będziemy myśleli o innych rzeczach, ledwie zdając sobie sprawę, że trzymamy w rękach filiżankę. W ten sposób będziemy wsysani w przyszłość, niezdolni do prawdziwego przeżycia nawet jednej minuty.
Jeżeli zmywając koncentruję się na odczuciach, dotyku ciepłej wody i przestaję wybiegać w przyszłość, to zmywanie staje się przyjemne.
Na “Something nice” kanadyjczyka Todda Falkowskyego natknęłam się ponad rok temu (mocoloco.com/archives/005166.php) i od razu chciałam spróbować tego samego.
Zbyt rzadko mówimy sobie i innym małe codzienne miłe rzeczy.
Todd Falkowsky - something nice
Rozlepianie angielskiej wersji nie miałoby sensu, więc wykombinowałam swoją własną. Za dwudziestym drugim razem pracochłonnie kaligrafowane literki wreszcie ułożyły mi się w równe serce.
Skanowanie, kolorowy papier, drukowanie, nożyczki, dwustronna taśma, rach-ciach i zestaw do nocnego plakatowania gotowy.
Teraz pozostaje tylko przyjemność podglądania ludzkich reakcji.
moje "powiedz coś miłego" - pocięte, pozaginame i podklejone taśmą...
Wydrukuj sobie ogłoszenie: powiedzcosmilego.pdf
.
Niedawno mój znajomy podesłał mi linka do “miłego dnia” z Wrocławia.
miłego dnia z wroclaw.fotolog.pl zdjęcie nadesłane przez norr
.
Trochę jakby zesłana na wygnanie do innego miasta. Już trzeci tydzień – tym razem na szczęście w hotelu, gdzie jest Internet. Szkoleniowy początek nowej pracy kradnie mi wolne popołudnio-wieczory, bo do domu wracam tylko na weekendy. Zmęczona, coraz więcej bazgrolę pośród notatek. Rysunki rozrastają się zajmując więcej miejsca niż tekst. Jak za czasów wykładów na studiach.
Nieraz próbowałam zaplanować narysowanie gryzmoła, ale nigdy nie wychodziły tak fajne jak te rysowane bezwiednie. Każdy ma swój styl bazgraniny: esy-floresy, motywy roślinne, geometria, twarze (Te same zarysy i kontury uzupełnione zupełnie od siebie różnymi bazgrołami w internetowym projekcie gryzmoły: www.thescribbleproject.com).
Mnie najbardziej cieszy gryzmolenie powtarzalnych kształtów. Spirale, wrzeciona, najchętniej obrysowywane wokół zagięć papieru albo herbacianych plam. Prawdziwe gryzmolenie powinno być automatyczne i wytyczane przypadkiem. Kiedy ręka zacznie rysować sama, ciesząc się zawiłością kształtów albo kolorami długopisów i kredek, wtedy w rysunki wkradnie się nasza nieświadomość i może odkryjemy własną spiralę liczb pierwszych Ulama
moje bazgroły
bazgranina Stanisława Ulama
spirala liczb pierwszych Ulama
Matematyk Stanisław Ulam bazgrolił na skrawku papieru podczas jakiegoś spotkania w 1963. Wypisywał kolejne liczby ułożone jakby spiralnie na kwadratowej tablicy zaczynając od jedynki w centrum (tak jak na rysunku “bazgranina Stanisława Ulama”). A potem otoczył kółkami liczby pierwsze. Okazało się, że liczby pierwsze układają się na przekątnych. Testy statystyczne potwierdziły tą przypadkowo odkrytą prawidłowość.
Spirala Ulama w encyklopedii matematyki
