mimo w o l n i e j

Nabrałam wstrętu do domowych porządków. Zimą koty gubią za dużo futra. Sterta kubków w zlewie rośnie zbyt szybko. Buty codziennie zostawiają solno-błotne rozlewiska na podłodze. Na dodatek, po niedawnej przeprowadzce ciągle jeszcze tkwię w fazie rozpakowywania, segregowania i układania. Dręczy mnie poczucie, że owe powtarzalne czynności bezlitośnie pożerają mi wolny czas. Jak małe stworki z gry ‘packman’. A może to niepokój spowodowany nagromadzeniem życiowych zmian…

W każdym razie wykombinowałam sposób na oszukanie czasopożeraczy. Zaczęłam słuchać podczas porządkowania. Ciekawych radiowych audycji (podcasty radia TOKFM, podcasty Polskiego Radia), audiobooków, podcastów.

Myję podłogę i słucham książki. A właściwie słucham książki i przy okazji myję podłogę.

hawajski wieloryb

Ostatnio zamiast książek i radia miałam Ocean Spokojny. Hawajskie wieloryby humbaki śpiewają na żywo na stronie www.whalesong.net.

Dźwięki transmituje podwodny mikrofon zanurzony w wodach Oceanu Spokojnego w pobliżu wyspy Maui Archipelagu Hawajskiego. Pieśni wielorybów przypominają mi wszystko: od dziecięcego płaczu począwszy, przez buczenie krowy, mruczenie, gruchanie, aż do gwizdania i… jednocześnie nie są ani trochę podobne do żadnych lądowych odgłosów. Najbardziej lubię kiedy humbaki śpiewają takie cichsze i spokojniejsze szemrząco-gruchające piosenki.

Ps. wielorybów możesz słuchać przez darmowy program open-source VLC media player do pobrania ze strony producenta

February 15th, 2010 | Category: słuchanie | Leave a comment

W 1969 roku UNESCO podjęło uchwałę mówiącą o prawie każdego człowieka do ciszy i potępiającą nadużywanie muzyki w miejscach publicznych. Jednym z inicjatorów tej uchwały był Witold Lutosławski.

W mieście skrawek ciszy znaleźć chyba tak samo trudno jak prawdziwą ciemność. Taką ciszę, która dzwoni w uszach. Taką ciemność, że nie widać wyciągniętej ręki.

Hałas na ruchliwej krakowskiej ulicy (Alejach) w ciągu dnia osiąga wartość 70-73 decybeli, a nocna uliczna “cisza” 66-68.

Przeciętna cisza w lesie to około 30 decybeli.

“One Square Inch of Silence” – “Jeden cal kwadratowy ciszy” to projekt Gordona Hemptona – inżyniera dźwięku (dzięki niemu słyszymy odgłosy dzikich miejsc pokazywanych w filmach przyrodniczych). Symboliczny skrawek ciszy Hemptona – nieobecność dźwięków pochodzących od człowieka – znajduje się w Olympic National Park w Stanach Zjednoczonych. 24 decybele.

Hałas rozprzestrzenia się na bardzo dużą odległość. W Olympic Park niczym nie zakłócona cisza trwa czasem całe godziny. W innych parkach w Stanach Zjednoczonych wolne od hałasu są to już tylko minuty. Hempton wybrał to miejsce także dlatego, że jest ciche samo w sobie – bez szemrania rzeki czy wiatru. Dlatego łatwiej wykryć wszelkie zakłócenia, np. szum samolotowych silników. Hempton wysyła listy do linii lotniczych prosząc, aby omijały Olympic Park. Wygłasza pogadanki przekonując, że cisza jest coraz rzadszym zasobem i wymaga ochrony.

Mapa akustyczna Krakowa

O projekcie Gordona Hemptona

onesquareinch.org

“In search of one-Square Inch of Silence”

.

March 10th, 2009 | Category: słuchanie | Leave a comment

Nasłuchuję już od kilkunastu dni… Jestem wzrokowcem i intensywne nasłuchiwanie to dla mnie całkiem nowa rzecz.
Zaskoczyła mnie wielość dźwięków. Najpierw uderzyło mnie ile wokół hałasu. Nie mogę uwierzyć, że prawie wcale go nie dostrzegałam. Później usłyszałam coraz więcej rzeczy, które ten hałas czasami prawie zagłusza.
Pierwsze miejsce w moim rankingu to dzwony. Najlepiej słyszę je o 11, 12 w nocy, kiedy zmniejsza się ruch uliczny. Bardzo lubię to odległe dzwonienie.
Potem odgłos moich własnych kroków na chodniku.
Trzecie miejsce zajmują dźwięki, które pojawiają się jak w zegarku – mogę po nich poznać która godzina. Około 18.30 nadlatują stada ptaków i przysiadają na dachu kamienicy na przeciwko rozpoczynając kilkunasto minutową sesję krakania.
Ciągle brakuje mi słów do nazywania tego dźwiękowego świata, który zaczynam zwiedzać. Zadziwia mnie to jak bardzo przestrzenne są dźwięki, jak niosą informację o przestrzeni… o zbliżaniu się i oddalaniu, odległości, szybkości poruszania się, jak rozbrzmiewają echem, jak zmieniają się w zależności od pory dnia.

Hildegarde Westerkamp (kompozytorka i współpracowniczka Schafera) powiedziała: Dźwięk jest niczym woda. Jesteśmy na zawsze zanurzeni wewnątrz dźwiękowych fal. Nieustannie nas dotykają.

September 15th, 2008 | Tags: follow-up, ostrzenie zmysłów | Category: słuchanie | Leave a comment