Chcesz wiedzieć jak smakuje syrop z kwiatów bzu czarnego, zanim go spróbujesz? Chcesz wiedzieć, żeby ocenić czy warto wybrać się na zrywanie kwiatów i bawić z całym tym moczeniem baldachimów w słoiku, odcedzaniem, chlapaniem na podłoge i blat… Mhm… nie słodki, ale słodkawy, mocno aromatyczny. I tak nie posmakujesz go, dopóki nie posmakujesz. Nie da się tak naprawdę oswoić zmian, przygotować i poznać zanim się pojawią. Można tylko oswajać swój lęk przed nimi. Skok w nieznane, to zawsze jest skok. Przez co najmniej chwilę nie dotykasz stopami pewnego gruntu.

kwiaty bzu czarnego

Przepis na syrop z kwiatów bzu czarnego

30 baldachimów kwiatu bzu (jeśli są małe, to więcej)
1,5 litra zagotowanej przestudzonej wody
1,5 kg fruktozy lub cukru
2 cytryny pokrojone na kawałki
łyżeczka kwasku cytrynowego

Kwiaty bzu zrywamy w pełni rozkwinięte w suchy dzień. Najlepiej rano. Najłatwiej ścinać je ogrodowym sekatorem albo nożyczkami. Najważniejszy jest żółty pyłek, którym są pokryte, więc trzeba kwiaty zbierać, tak aby jak najmniej się go osypało.

Sprawdzamy czy na kwiatach nie ma jakiś owadów lub mszyc. Nie myjemy ich. Obcinamy grubsze ogonki kwiatostanów. Wrzucamy kwiaty do wyparzonego słoja.

Cytryny dokładnie szorujemy szczoteczką, przelewamy kilkakrotnie wrzątkiem, a potem płukamy zimną wodą. Kroimy na kawałki i wrzucamy do słoja.

Letnią przegotowaną wodę mieszamy z cukrem i kwaskiem cytrynowym. Zalewamy nią kwiaty i cytryny. Słój przykrywamy pergaminem, tkaniną lub talerzykiem. Zostawiamy na 48 godzin. Trzeba pamiętać o słoju z kwiatami i kilka razy w ciągu dnia je pomieszać.

Po tym czasie przecedzamy syrop przez gęste sitko lub złożoną kilka razy gazę. Przelewamy do słoików. Pasteryzujemy.

kwiaty bzu w wodzie z cytryną i cukrem

http://pl.wikipedia.org/wiki/Bez_czarny

A przecież tak samo jak w siatce wyznaczonych na stałe tras, funkcjonuję w rozkładzie powtarzalnych czynności i myśli. Codziennie omijam wielkie przestrzenie innych możliwości. Gdybym wysiadła na innym przystanku, pojechała trasą dookoła. Gdybym pomyślała o czymś w nietypowy sposób.

Jeszcze bardziej niż sama powtarzalność niepokoi mnie jej usypiający efekt. Utartymi ścieżkami porusza się automatycznie. Już nie patrzy się pod nogi, nie rozgląda na boki, nie zastanawia. Można to robić z zamkniętymi oczami.

fragment mapki komunikacyjnej krakowskich linii tramwajowych

Ile z tego czym się zajmujesz układa się według stałej trasy? Powtarza się regularnie z tygodnia na tydzień? Jak wiele rzeczy robisz automatycznie i zamkniętymi oczami?

A ile jest myśli/ czynności nietypowych? Ile zbaczania z trasy? Ile próbowania czegoś nowego?

Kiedy codzienne życiowe ścieżki stają się tak przewidywalne, że możesz rozrysować je jak komunikacyjną mapkę linii tramwajowych, to pora żeby zacząć je omijać.

Podczas takiego mrocznego deszczowego spaceru na Skałkach Twardowskiego wypatrywałam kwitnących roślin. Wyłaniały się z suchej trawy i liści. Dwa dni wcześniej w tym samym miejscu zauważyłam tylko trzy… a kiedy zaczęłam ich szukać, to sfotografowałam szesnaście. Czasem przez aparat widzę więcej.

Wypatrywanie i nazywanie – pozostałości mojej fascynacji botaniką i słabości do brzmienia łacińskich nazw. Nazywane rośliny zaczynają się “mnożyć”. Zamiast trawy masz kilkadziesiąt roślin, zamiast jednego fiołka dwa różne gatunki. Wyostrza się zmysł rozróżniania drobnych szczegółów koloru, kształtu listków czy płatków. Tak jak w tym wyeksploatowanym przykładzie o Eskimosach, którzy w swoim języku mają kilkadziesiąt określeń rodzajów śniegu. Jedni widzą drzewa, inni wiąz, wierzbę, klon, modrzew…

Wieczorem w domu przewertowałam  wszystkie moje książki, ale nie udało mi się zidentyfikować trzech sfotografowanych obiektów kwitnących.

Pokaz slajdów

Fiołek leśny Viola silvatica

Miodunka plamista Pulmonaria officinalis

Zawilec gajowy Anemone nemorosa

Ziarnopłon wiosenny Ficaria verna

Fiołek wonny Viola odorata

Pięciornik piaskowy Potentilla arenaria

niezidentyfikowany obiekt nr 1

Wierzba iwa Salix caprea

Wilczomlecz sosnka Euphorbia cyparissias

Mokrzycznik baldaszkowaty Holosterum umbellatum ???

Wiąz polny Ulmus minor

Niezidentyfikowany obiekt nr 2

Śliwa tarnina Prunus Spinosa

Niezidentyfikowany obiekt nr 3

Klon zwyczajny Acer plantanoides

Modrzew europejski Larix decidua

13 dni, przerwa i kolejne 13 dni, przerwa… chyba jest to największe energetyczne wyzwanie jakie do tej pory miałam. Trudno przestawiać się z tego trybu 100%  intensywności na tryb odpoczywania. Wszystkie wewnętrzne zębate kółka rozpędzają się do zawrotnej prędkości i potem nie da się ich tak po prostu zatrzymać. Pomimo zmęczenia, wirują nadal, chociaż już najwyższa pora na odpoczynek i zbieranie nowych sił.

Dziś miałam ostatni dzień szkolenia. Wyhamowywuję. Słucham: Sleepbot Environmental Broadcast - sleepbot.com czyli “aplikowanego on-line, na żywo, dostępnęgo bez recepty, 24 godziny na dobę/ 7 dni w tygodniu/ 365 dni w roku środka nasennego”. Internetowe radio Sleepbot to moje ulubione ambientowe kołysanki.

Sleepbot może Cię ukołysać do snu, ale możesz także słuchać go śpiąc. Sleepbot poleca takie nieświadome słuchanie i żeby to ułatwić zamieszcza na swojej stronie przykładowy ton, który pokazuje jaki może być najgłośniejszy dźwięk nadawany przez radio: reference ton. Według tego dźwięku ustawisz głośność Twojego sprzętu na taki poziom, aby muzyka Cię nie obudziła.

Posłuchaj Sleepbota:  listen.pls

Popychana przez wir zewnętrznych impulsów zajmuje się tysiącem pilnych spraw. Całą ważniejszą resztę odkładam na później. Wydaje mi się, że tylko do jutra… a potem nagle zauważam, że przerwałam pisanie na 7 miesięcy. Mnóstwo innych rzeczy, tak samo jak blogowanie, ma sens tylko wtedy, gdy robisz je regularnie.

Jak utrzymywać skupienie na tym, co uznajemy za najcenniejsze dla siebie? W jaki sposób na co dzień kierować energią i czasem tak, by nie rozpraszać się na nieważne sprawy? Jak uniknąć tej cholernej sinusoidy wielkich zrywów i długich letargów?

Wracam do pisania i rozpoczynam testowanie na sobie sposobów harmonijnego czasobalansowania.

Czasokolorowanka nr 1 czyli sposób na regularność

Ja często gubię się w maleńkich decyzjach i w chwilowej perspektywie: “to tylko godzina”, “tylko ten jeden raz tego nie zrobię”, “tylko do końca tego tygodnia”. Przewracam kartkę terminarza i kolejny tydzień znika z mojego pola widzenia. Znika razem ze wszystkim ważnymi rzeczami, na które nie znalazłam ani chwili i długą listą czaso-zjadaczy. Nie widzę jak każde 30 min dziennie sumuje się w 7 i pół dnia rocznie. Zapominam, że tydzień za tygodniem zmienia się w pół roku od kiedy nie spotkałam się z Mają. Mijające miesiące przechodzą niezauważalnie w półtorej roku od czasu gdy pomyślałam, że chciałabym chodzić na jogę.

Nie widzę całości. ”Widzę” to dla mnie słowo klucz – jestem wzrokowcem. Potrzebowałam zobaczyć mój czas.

kalendarz na drzwiach sypialni

Powyżej widnieje moja czasokolorowanka zainspirowana metodą Jerry’ego Seinfelda “nie przerywaj łańcucha” (don’t break the chain). Na kartce flipcharta rozpisałam duży kalendarz. Zawiesiłam go na drzwiach sypialni – dzięki temu będę widzieć go codziennie rano i wieczorem… Seinfeld proponował, aby kolorowym flamastrem zaznaczać dni, kiedy zrobiłeś rzecz, którą chcesz uczynić swoim nawykiem. W miarę upływu czasu linia wydłuża się. Wyjaśniał: “będzie Ci się podobać, że łańcuch wydłuża się. Zwłaszcza kiedy będzie już długi na kilka miesięcy. Twoje jedynie zadanie to nie przerywać łańcucha!”.

Dla mnie o wiele ważniejsze jest, że zobaczę jak często udaje mi się skoncentrować na tych 4 ważnych działaniach, które wybrałam. Zobaczę cały 2011. Każdy mój cel działanie ma inny kolor. Niektóre z nich chcę robić tylko 1 lub 2 razy w tygodniu – odpowiadające im kreski będą układać się pionowe łańcuchy.

Tak samo mocno motywują mnie moje króciutkie na razie linie-łańcuchy, jak te wcześniejsze puste miesiące, kiedy nie poświęcałam czasu na ważne dla mnie rzeczy – dlatego choć zaczęłam od 14 marca, to specjalnie wpisałam w kalendarz wszystkie miesiące od początku roku.

warzywa + ja = poczucie winy

Kupuję je i wkładam do lodówki, gdzie marnują się z powodu mojego zabiegania i braku czasu. Zwykle pod koniec tygodnia usiłuję uratować przynajmniej część z ich zwiędniętych szczątków w panice gotując kilka potraw na raz. Jednak półtorej kilograma ogórków przebrało miarę mojego poczucia winy i chociaż o 1 w nocy jedynym moim marzeniem było zasnąć (rano musiałam wstać o 6), to zmobilizowałam się do ich ukiszenia.

Kiszenie ogórków ma wiele wspólnego z czasem:

ogórki+koper+czosnek+chrzan+woda+sól+CZAS= ogórki małosolne

ogórki+koper+czosnek+chrzan+woda+sól+więcej CZASU= ogórki kiszone

W dużym kamionkowym garnku rozgrywa się magiczna praca bakterii fermentacji mlekowej. Codziennie zaglądam pod talerzyk, którym jest przykryty i wącham.

Takie domowe ogórki to zupełnie co innego niż kupowane w warzywniaku gotowce – to prawdziwe eksperymentowanie z czasem.

Najszybciej ukiszą się ogórki, które ponakłuwa się widelcem i obetnie ich czubki (możesz je ułożyć na samej górze).

Wolniej takie, które będą miały tylko ucięte końcówki (a te ułóż piętro niżej – w ten sposób poszczególne piętra będą po kolei zmieniały się w małosolne)

Kiszenie przyspieszy także gorąca zalewa.

Ale możesz też niczego nie przyspieszać…

naukowe porady dotyczące jakości kiszonych ogórków

http://www.ho.haslo.pl/article.php?id=1872

śniadaniowa tacka na nóżkach i ślubne zaproszenie

Ania i Kuba wzięli ślub.

Zanim oni wzięli ślub ja malowałam dla nich kropki. Do ozdobienia kropkowym wzorem drewnianej śniadaniowej tacy z nóżkami  zainspirowało mnie ślubne zaproszeniem. Kropki malowałam długo… bez szablonu. Dzięki temu każda z około 100 kropek jest wyjątkowa i żadna z nich nie jest idealnie okrągła

To już moja 7 drewniana taca. Chyba dlatego, że tace przyjemnie mi się kojarzą ze wspólnymi posiłkami lub herbatą. No i dają nieograniczone możliwości na stworzenie wyjątkowego prezentu: malowanie, decoupage, napisy.

Ps. Drewniane surowe tace kupisz w sklepach internetowych lub na allegro. Można je malować farbami akrylowymi. Ponieważ na tacy, mogą być stawiane gorące naczynia trzeba je utrwalić malując kilkakrotnie bezbarwnym akrylowym lakierem do parkietów – taki rodzaj lakieru jest najbardziej odporny. Malujesz i zostawiasz do wyschnięcia na kilka godzin. Potem szlifujesz papierem ściernym i znowu malujesz. Powtarzasz minimum 3 razy.

Prosty mini-test na poczucie czasu.

Mimowolniej czy na łeb na szyję?

Włącz stoper. Zamknij oczy. Otwórz je wtedy, kiedy Twoim zdanie minie minuta. Odliczanie w myślach surowo zabronione.

Jedno z nich to moje bezskuteczne zmagania z bałaganem. Przyznaję się do tysiąca przedmiotów, które są jak realnie przytłaczający mnie ciężar, jak napierający ze wszystkich stron chaos. Ksera, notatki, książki, ubrania, pamiątki, torebki, buty, tkaniny, 20 gatunków herbat, 5 rodzajów żeli pod prysznic, farby, kredki, teczki, bibeloty… wszystkiego mam za dużo.

Niekończąca się lista rzeczy, których żal mi wyrzucić. Plon ulegania konsumpcyjnym pokusom i wpajanego we mnie od dziecka lęku przed marnowaniem czegoś, co może jeszcze kiedyś się przydać.

Paradoks polega na tym, że gromadząc czuję się bezpiecznie, ale jednocześnie coraz bardziej męczy mnie zagracona przestrzeń. Nadmiar przedmiotów rozprasza moją uwagę i kradnie czas. Spędzam mnóstwo godzin na  sprzątaniu, szukaniu, sortowaniu i przekładaniu przedmiotów z miejsca na miejsce.

worek nr 8

Od miesiąca wreszcie realizuję wielki plan oczyszczania i upraszczania przestrzeni. Uwalniam moje mieszkanie od zagracenia. Po kolei przeglądam pomieszczenia, szafy, pudełka i schowki, zapełniając plastikowe worki (do wyrzucenia, do oddania, do sprzedania, do zastanowienia się). Wyrzuciłam już dziewięć sześćdziesięciolitrowych worków, dwa worki rzeczy rozdałam a jeden czeka na wyprzedanie na allegro.

Z każdym kolejnym workiem łatwiej mi pokonać sentymentalny paraliż i decydować, że czegoś nie potrzebuję. Udało mi się pozbyć nawet starych dzienników, notatek ze studiów (po ilu latach!) i magnetofonowych kaset. To dopiero początek.

Im mniej rzeczy tym lżejsza się czuję – zwolennicy “declutteringu” (od-gracania nie kłamią opowiadając o powiązaniu przestrzeni zewnętrznej z naszym wnętrzem. Nowa wspaniała przestrzeń = nowa świeżość samopoczucia.

Dlaczego właściwie nie lubię zmywać naczyń? Czy mycie naczyń jest nieprzyjemne?

dwa piętra kubków

Thich Nhat Hanh, “Cud uważności”

Są dwa sposoby zmywania. Pierwszy – to zmywanie naczyń, po to by je umyć i drugi – by je zmywać.
Kiedy zmywamy i myślimy o herbacie, która na nas czeka – to śpieszymy się, żeby sprzątnąć naczynia, tak jak gdyby nam przeszkadzały. Wtedy nie można powiedzieć, że “zmywamy dla zmywania”. Co więcej, nie żyjemy w chwili, w której to wykonujemy. Właściwie jesteśmy zupełnie niezdolni do tego by stojąc przy zlewie urzeczywistniać cud życia. Jeśli nie umiemy zmywać naczyń, to wszystko wskazuje, że również nie będziemy umieli pić herbaty. Podczas picia będziemy myśleli o innych rzeczach, ledwie zdając sobie sprawę, że trzymamy w rękach filiżankę. W ten sposób będziemy wsysani w przyszłość, niezdolni do prawdziwego przeżycia nawet jednej minuty.

Jeżeli zmywając koncentruję się na odczuciach, dotyku ciepłej wody i przestaję wybiegać w przyszłość, to zmywanie staje się przyjemne.